Column | Het houten straatnaambordje

Vroeger stond er een schoolgebouw. Deze is weggehaald voordat ik oud genoeg was om het vervallen gebouw te kunnen bekijken. Scholen in mijn gemeente fuseerden zich in een grote locatie. Het gebouw vlakbij waar ik woon, stond leeg en werd gesloopt. Momenteel is deze plek het broedpunt voor brandnetels en ander onkruid. Op de weg, waar vroeger de auto’s geparkeerd stonden, staat alleen nog het houten straatnaambordje. Echter is er van dat bordje niks over. De tekst is niet meer te lezen. Groen slijm komt vanaf de lantaarnpaal naar beneden gedropen. Het ziet er vervallen uit.

Het midden in het bos gelegen veld is overwoekerd. Planten, zand en bomen maken er de dienst uit. Tussendoor zijn er paadjes gecreëerd. Mensen laten er graag hun hond uit. Ik blijf een tijdje voor de lantaarnpaal staan. Het bordje heeft naar mijn idee iets mysterieus. Het vraagt om bekeken te worden.  Zoals gezegd is de tekst verdwenen. Diepe groeven zijn in het houten plaatje te vinden. Misschien door winderosie. Of omdat het hout verrot is. Lichtelijk ben ik erover verbaasd dat het niet op de grond ligt. Zo hangt het er wel bij.

Dit zou een goede plek zijn voor mysterieuze dingen. Een onopgeloste moord of een spannend spookverhaal. Wolken trekken over. Het begint donkerder te worden en de lantaarnpaal springt aan. De enige die het nog doet. Het licht is echter vaal. Alsof de lamp niet volledig aan kan gaan. De wind ruist en de bladeren maken geluid alsof er elk ogenblik iemand achter je kan staan. Ik loop het veld op. Een decennia geleden stond hier nog een schoolgebouw. Vandaag de dag loop je tussen een stukje natuur. Weet je wat zo zonde is? Ze zijn bezig met het maken van plannen om hier woningen neer te zetten. Dat vind ik echt zonde. En zouden ze nooit moeten doen. Het houten straatnaambordje mogen ze van mij niet vervangen.

Het houten straatnaambordje

Advertenties

37 thoughts on “Column | Het houten straatnaambordje

  1. Mooi geschreven. Zo heb je van die plekken waar ze eigenlijk van af moeten blijven. Hier was dat ook een plek waar ooit een school stond. Jaren was het braakliggend terrein. Hekken er om heen en meters hoge struiken. Het had iets engs. Nu staan er huizen en is het hele straatbeeld veranderd. Op zich is het nu ‘mooier’, toch mis ik de chaos van de natuur.

    Liked by 1 persoon

  2. Heel mooi geschreven! Ik ga ook nog vaak terug naar het dorpje waar ik geboren ben en naar school ging. Tijdens een wandeling loop ik altijd even langs mijn oude school, en deze staat er nog steeds, vrijwel hetzelfde als toen ik daar als klein meisje liep.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s