Column | Ik ben weg, maar toch dichtbij

Huilend zit je voor mij op de stoel. Ik zit voor je neergehurkt en wacht geduldig op het antwoord op de vraag waarom je huilt. Verwoed schud je met je hoofd van niet. Je wilt het niet vertellen. Maar ik heb het nodig om te weten. Anders wordt helpen lastig. Je handen houd je voor je gezicht. Tranen verborgen. Dan hoor ik iemand een stap achter mij neerzetten. Wanneer ik mijn gezicht omdraai wordt alles vaag. Het laatste wat ik hoor is het neerklappen van mijn hoofd op de vloer.

Mijn rug brandt terwijl ik voel dat er iemand naast me gehurkt zit. Ik weet dat het Saan is. Dat kan ik voelen. Ze streelt mijn haren. Haar zachte vingertoppen glijden naar beneden. Zo recht over mijn wangen en buigen dan af naar mijn mond. Ze speelt met mijn lippen. Mijn ogen probeer ik te openen, maar het gaat moeizaam. Het felle licht houdt me tegen. Ik houd mijn rechterhand in de lucht, in de hoop dat deze wordt vastgepakt. Er gebeurt niets. Ik ontspan me. Waarom is er niemand?

Een flits aan gedachten gaat er door mij heen. De man, het vaag worden en mijn hoofd die op de vloer valt. Ik zou willen dat ik mijn hoofd kon bonken. Het enige wat ik nu kan is door objecten heen vliegen. Zelfs door hele dikke muren. Het is een fantastische eigenschap. Helaas is al het leuke verdwenen. Ik kan niet meer genieten van de heerlijke geuren van vers voedsel of van het vasthouden van geliefden. Je moet weten dat ik het fijn vond om er voor je te kunnen zijn. Nu gaat dat helaas niet meer. Nee, ik ben hier. Jij gelukkig niet. Ik ben verder weg dan je denkt, maar ook heel dichtbij. Je draagt me mee in je hart. Overal en altijd.

Ik ben weg, maar toch dichtbij

Advertenties

27 thoughts on “Column | Ik ben weg, maar toch dichtbij

  1. Wat een prachtige column! Erg spannend wie dit de ik persoon heeft aangedaan. Bij de laatste alinea kwamen er bij mij diverse emoties naar boven. Knap als je dat voor elkaar krijgt bij de lezer! Xxx

    Liked by 1 persoon

  2. Het zou eigenlijk onderdeel van een langer verhaal moeten, nu gaat het voor mijn gevoel nergens heen. het heeft of geen begin of geen eind. Nu is gewoon de vraag, wat is er vooraf gebeurd of wat komt er na.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s