De Jongen | #6 De Jongen en de dansende oogballen

Vandaag het zesde deel van mijn eigen geschreven serie. Wil je de serie vanaf het begin lezen? Klik dan hier voor deel 1. 


Het was een maandag in mei. Een doodgewone maandag 6. De jongen en de dansende oogballenen de jongen zat in zijn kamer. Hij heeft een aparte kamer, een hele aparte. Zijn muren zijn zwart met witte strepen en er staan kandelaren tegen de muur aan. Ook hangen er witte planken aan de muren.  Die planken staan vol met slijmerige smurrie in glazen potten, kristallen bollen en toverstokken (geen echte toverstokken, maar gemaakt van snoep). De jongen pakte een toverstok, brak er een stukje van af en doopte deze in een pot. Hij trok hem er weer uit en stak hem in zijn mond. ‘Dat is eens een goede aardbeiensmaak’, zei hij tegen zichzelf.

De jongen ging aan zijn bureau zitten en sabbelde verder aan een toverstok. De deur ging open en Camelia kwam binnenstappen. Camelia is de blonde vriendin van de jongen en zij komt uit Groot-Brittannië. ‘How are you moppie?’ Zo galde haar prachtige stem tegen de glazen potten aan. Ze omarmde hem en gaf hem een kus op zijn wang. De jongen knikte zachtjes terug en de potten begonnen te schudden op de plank. De slijmerige smurrie droop over de potten op de planken en een paar seconden later ook over de vloer. Camelia ging bij de jongen op schoot zitten en keek hem zenuwachtig aan. De jongen knipoogde naar haar en gaf een knikje in de richting van de potten. De slijmerige smurrie steeg op en daalde neer op het bureau. Langzaam ontstonden er puntjes in de smurrie. De punten werden langzaam groter en wit en er verschenen oogbollen met grote groene irissen. De oogbollen keken Camelia vragend aan, maar Camelia zelf keek angstig naar de jongen.

Met een knikje naar de oogbollen, kregen ze ook beentjes. Dunne, stuntelige, grappige beentjes. De oogbollen knikten op hun nieuwe beentjes en wiegden zachtjes heen en weer. Camelia barstte in lachen uit en de jongen gaf haar een dikke kus op de mond. De jongen knikte een keer naar de radio en die begon vrolijke muziek af te spelen. De oogbollen begonnen stuntelig te dansen en gingen met hun voetjes van de vloer. Plotseling verdween de groene gloed in hun ogen en veranderde naar rood. Waar hun handen zouden moeten komen, verschenen nu kleine zaagtandjes. De oogbollen hebben nu een kwaadaardige gloed en sprongen op Camelia en de jongen af. Ze hakten met hun kleine zaagjes in de polsen van de twee. Ze probeerden de aanval af te weren en de zagende oogbollen af te slaan. Helaas waren de dansende oogbollen sterker dan ze dachten, want ze kwamen gewoon terug. Allemaal met dezelfde rode gloed en kwaadaardige blikken. Hak, hak, hak, zo klonk het in de kamer. Ondertussen bloedde de pols van de jongen al hevig. Er zaten verscheidene sneeën in.

Camelia zag op tafel een mes liggen en sneed een oogbol doormidden, iets wat ze niet had moeten doen. De oogbol heelde de gesplitste delen en creëerde zo ook een nieuw exemplaar. Al gauw sprintte er 100 oogbollen door de kamer. Na nog een paar minuten worstelen kwam vader binnen. Met één knik waren de oogbollen verdwenen en konden de dame en heer weer rustig ademhalen. Allebei hadden ze sneeën in hun armen en krassen op hun gezicht en in hun keel. ‘Ik ga naar huis.’ zei Camelia vlug. Ze gaf de jongen een zoen liet hem alleen achter in zijn puinhoopkamer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s