Emotieregulatie bij MC

 

Emotieregulatie. Dat was het onderwerp van de teambijeenkomst op 6 maart. Een avond waarbij collegae hun methodieken uitleggen aan de rest van het team. In deze blog vertel ik meer over de emotieregulatie bij mijzelf.

Overprikkeling – de gevolgen

Het gevolg van teveel informatie dat wordt opgeslagen door je hersenen veroorzaakt overprikkeling. Bij mij gaat dit vaak gepaard met verschillende emoties. De meest voorkomende zijn hoogstwaarschijnlijk boos of verdrietig. Hierbij is het dus raadzaam dat ik voldoende pauze krijg of neem, om de informatie even af te breken, zodat die verwerkt kunnen worden. Het ligt er natuurlijk wel aan wat er precies is gebeurd om te zeggen hoeveel tijd ik voor mezelf nodig heb.

Oh oh, een hete pan

Sommige onderwerpen komen erg dichtbij. Mijn reflex ruim een jaar geleden zou zijn geweest om die zaken te mijden. Gewoon naar beneden kijken en het gesprek niet aangaan. Deze onderwerpen hebben alles te maken met emotie. Bijvoorbeeld: de liefde of een ongeluk met een andere persoon. Vaak brand ik mezelf aan een hete pan om het niet bespreekbaar te maken. Het is belangrijk om over gevoelens te praten, anders krop je deze alleen maar op. Beeldende therapie heeft mij hierbij geholpen. Met materialen kon ik hiermee aan de slag gaan. Zo hoefde ik niet face-to-face in gesprek.

Stop!

Dingen doen, uitproberen en daarna reflecteren om te kijken hoe het werkt, is de algemene stand van zaken. Maar hoe reageer je als je wordt uitgelokt om dingen te doen die je niet wilt doen? Andere woorden die ik hierbij kan vinden, zijn: waar leg je de grens? Die blijft voor mij nog steeds lastig. In een training die ik volgde, kreeg ik de meest saaie taken. De trainer triggerde me om te zeggen dat ik zou gaan stoppen. Echter deed ik dit niet. Mijn doorzettingsvermogen is meestal sterker. Al word ik boos, blij of verdrietig van een taak, ik zal hem afmaken. Het is een wonder als ik zou stoppen.

De petten en de dieren

Heel lang geleden, toen ik nog niet wist dat ik autisme had, nam ik deel aan een sociaalvaardigheidstraining. In deze training kreeg ik voor het eerst te maken met de ‘G’ van gedrag. Welke je kon onderverdelen in drie andere soorten:

  • Geel voor het duidelijk vertellen van je mening. De pauw.
  • Rood voor een boze reactie. De leeuw.
  • Blauw voor het wegkruipen in jezelf. De schildpad.

Regelmatig wordt er in mijn omgeving nog steeds gezegd dat ik de rode pet af moet doen en een gele moet opzetten. Waarschijnlijk is dit één van de weinige gezegdes die mij herinneren aan deze training. Is dit ook een gevoel? Haha.

De grote zoektocht

De tweede klas van mijn middelbare school stond vooral in het teken van het zoeken naar mezelf. Wie ben ik? Ik heb een presentatie gehouden over wat mijn autisme precies inhoudt en daar reageerde mijn klas toen erg positief op. Dat is waar mensen naar zoeken, positiviteit die ze kunnen meenemen, de rest van hun leven in. Een blij gevoel is prettig. Toch onthoud je vaak alleen de momenten die niet aangenaam waren, zonde. Want met positieve gedachten kun je een eind komen. Dat merk ik bij mezelf ook. Wanneer iets niet lukt, kleeft daar een negatieve gedachten achter. Oefening baart kunst, zoals we weten. Mijn tweede klas MAVO was dan ook een zoektocht naar mijn kwaliteiten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s