’t Spookhotel 2

Wat waren die blauwe ogen toch? De hele dag zat die vraag al in mijn hoofd en ik kwam er maar niet uit. Ik pakte een kaart van de omgeving van een plank af en legde deze uitgespreid op mijn bureau neer. Hij moest vliegensvlug zijn, als het al een hij was. Daarom tekende ik een cirkel van vijf kilometer om de plek van het spookhotel heen en besloot om erheen te gaan. Dit keer was het licht en dat was toch een stuk gemakkelijker.

Ik stapte af toen ik de boom bereikte waar ik mijn fiets de vorige avond ook had neergezet. Ik nam de omgeving in me op en besloot om mijn tweewieler aan een andere boom vast te maken. Ik maakte een tas los van mijn bagagedrager en maakte aanstalten om de weg over te steken. Een fietser fietste vlak voor mijn neus langs, waarnaar ik de weg overstak en tussen de struiken doorliep naar de ruïne. Er was niemand te zien. Uit de tas haalde ik een goedkope camera en maakte enkele foto’s van de ruïne en van het terrein waar het op stond. Na een reeks te hebben gemaakt, ging ik zitten op een oude boomstronk en scrolde tussen de foto’s. Bij één van de laatste afbeeldingen keek ik raar naar het schermpje. Ik kon niet helemaal plaatsen wat ik zag. Om mezelf niet voor gek te verklaren bekeek ik nog een keer alle foto’s. Toen viel het me pas op wat me eigenlijk was opgevallen. Op bijna alle exemplaren was minstens een wit vlekje te zien. Aandachtig bestuurde ik de foto’s en wist het zeker, dit is een spookhotel.

Met een ruk keek ik op toen ik een onbekend geluid hoorde. Snel sprintte ik naar voren om de ingang van het verlaten hotel te bereiken. Ik pakte het armzalige kozijn vast en liep over de versleten planken naar het midden van de ruïne. Mijn hartslag versnelde omdat ik wilde zoeken naar wat dat irritante geluid maakte. Omdat ik het niet kon vinden, sloeg mijn hand tegen een krakkemikkige paal aan mijn rechterzijde. Het pleisterwerk kwam van bovenaf gedwarreld en zocht een plaatsje in mijn normaal donkerbruine haren. Een klein lachje kon ik niet onderdrukken en ik liep twee meter door om rechts om de hoek van de muur te kunnen kijken, waar het irritante geluid vandaan scheen te komen. Ik hield mijn handen voor mijn buik om een stomp te kunnen uitdelen, maar dat was niet nodig. Een klein vogeltje was met haar snaveltje aan het tikken tegen de overblijfselen van de muur en keek me aan toen ik het zag gebeuren. Opnieuw verscheen er een lach op mijn gezicht en het vogeltje fladderde door de afgebrokkelde resten van het raam naar buiten. Ik zocht houvast aan een balk en stapte weer de hal in, of de restanten ervan tenminste. De ruïne was zo groot, dat ik nog geen 10 procent had gezien, dat wist ik zeker. Ondertussen was ik aan het einde van de hal gekomen en keek naar de plek waar ik gisteravond de blauwe ogen had gezien. Er stond nog een metershoog muurtje voor me, dus ik kon niet zo gemakkelijk bij de struik komen. Ik keek om me heen en besloot om terug te gaan en om de ruïne heen te lopen. Dus dat deed ik.

Ik was tussen de struiken gestruikeld over een boomstam heen. Met mijn handen voelde ik over de vloer. Het leek wel mos met iets hards eronder. Ik klopte en een dof geluid gaf mij het antwoord. Ik veegde het mos aan de kant en een luik van ongeveer 50 bij 50 centimeter verscheen. Ik ging gebukt zitten en op het moment dat ik wou trekken, klapte het luid met een ferme klap tegen mijn gezicht aan. ‘Sorry, sorry!’ Een meisje met blond haar kwam met haar middel boven de grond en keek me aan. Toen ik haar aankeek drupte het bloed uit mijn neus. Het meisje verdween weer in het luik, dat met een ferme plof dicht knalde. Een tel later kwam ze weer boven en liep naar me toe. Ik keek haar aan en lachte bij het zien van haar heldere, blauwe ogen. Ze hield een tissue op mijn neus en drukte mijn neusvleugels dicht, zodat ik wel via mijn mond moest ademhalen.

‘Zo is het wel goed,’ zei ze tien minuten later. Het meisje keek om haar heen, maar er was niemand te zien. Alleen een paar vogeltjes die elkaar aan het uitdagen waren. Ze haalde het bebloede doekje van mijn neus af, gaf me een hand en trok me op.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s