Deel 2: Naamkaartje

Het eerste deel nog niet gelezen? Kijk dan op: Sprekersstoel

 

Een naamkaartje kreeg ik in mijn hand gedrukt, maar ik weet niet meer van wie. Ik bekeek het en langzaam drong het tot me door. De naam op het kaartje luidde Ilse Ramock, dat was de vrouw bij wie ik een maand geleden een bespreking heb bijgewoond. Ik liep naar mijn bureau, want ja, dat kwam niet automatisch naar mij toe en ik legde het naamkaartje op het toetsenbord neer. Daarna nam ik plaats op de stoel die eronder geschoven stond en pakte mijn kladblok die ik die avond had meegenomen. De pagina’s erin waren vrijwel leeg, op een paar kleine opmerkingen na. De opmerkingen gingen over die Ilse. Met korte, opeengepakte letters had ik opgeschreven dat ze 25 jaar was, met blonde, lange haren en bruine ogen. Verder had ik er bijgeschreven dat ze verkracht en mishandeld was door haar ex.

De telefoon ging en dat bracht een idee bij mij naar boven. Wat nou als ik Ilse eens ging bellen? Er stond een nummer op haar kaartje. Ik draaide de nummers en wachtte tot de telefoon werd opgenomen. ‘Goedemiddag, met Ilse Ramock. Met wie spreek ik?’ Ilse had de telefoon opgenomen en gevraagd wie hij was. Zal ik mijn eigen naam noemen of van iemand anders? ‘Met Jorge Bos,’ had hij gezegd. Afvragend of hij toch niet de naam van iemand anders had moeten gebruiken. ‘Jorge, kan ik u helpen?’ ‘Ja zeker. Ik heb een maand geleden een bespreking van u bijgewoond en ik zal u toch graag eens willen ontmoeten.’ Even klonk er niks aan de andere kant van de lijn. Alleen de zachte ademhaling van Ilse. ‘Ja, natuurlijk. Ik zal even kijken of er nog plaatsen zijn voor de bijeenkomst van morgen.’ ‘Nee, dat bedoel ik niet,’ zei Jorge snel. ‘Ik zou graag iets met je privé afspreken met iets te eten erbij ofzo.’

Na het telefoongesprek heb ik me snel in het pak geschoten dat het dichtste bij mijn bed lag en ben op de fiets gesprongen. Andreas Lounge lag pal aan de Rijn en bood een mooie plek om mensen te ontmoeten met het stromende water als achtergrond. Om kwart over acht kwam ik met mijn fiets aan. Ik herkende Ilse meteen van een afstand. Haar blonde haren wapperden door de wind en de lichte sproeten spikkelden op haar gezicht. Ik liep kordaat op haar af en gaf haar een zweterige, klamme hand. ‘Hoi!,’ zei ze vrolijk. ‘Jorge,’ zei ik. ‘Zullen we naar binnengaan?’ samen liepen we naar binnen en gingen aan het raam het dichtste bij de rivier zitten. Het was rustig in de Lounge. Aan de andere zaten nog wat twintigers gezellig wat te drinken en af en toe liep er een ober, maar dat was het dan.

‘Ik had je naamkaartje van iemand gekregen,’ begon ik het gesprek. Ilse knikte. ‘maar ik weet niet meer van wie. Weet jij van wie ik hem gekregen zou kunnen hebben?’ Ilse knikte weer. ‘Van een man waarschijnlijk. Marco, heet hij. Hij is de bewaker van waar ik de bespreking heb gehouden.’ ‘Oh ja,’ zei ik. ‘Die naam komt mij bekend voor.’ ‘Dat dacht ik al. Hij is een zeer goede beveiliger.’ Ze streek een keer haar haren uit haar mond en beet zachtjes op haar lip. ‘Wil je iets te eten?,’ vroeg ik. ‘Graag een broodje eiersalade voor mij.’ Dit keer was het mijn beurt om te knikken en ik knipte in mijn vingers. Een ober kwam aangesneld en vroeg wat wij te eten en te drinken wouden. ‘Een broodje eiersalade en een aardbeiensmoothie voor mevrouw en voor mij een broodje warme beenham met cola, alstublieft.’ Zonder te praten wachhten we op de ober. Hij bracht na een paar minuten ons eten en drinken. Midden in een hap vroeg Ilse aan mij waarom ze me nou echt had gebeld. ‘Ik was benieuwd naar je,’ had ik teruggezegd. ‘Waarom zo nieuwsgierig?’ ‘Waarom zo stel je zoveel vragen?’ ‘Dat is een retorische vraag. Je zult eerst de mijne moeten beantwoorden.’ Even dacht ik na. ‘Wat gezelschap zou soms prettig zijn,’ gaf ik eerlijk toe. Goedkeurend lachte ze naar me. ‘Hoe kan zo’n knappe man zo eenzaam zijn?’ Ze streelde met haar vinger mijn handrug. Ilse nam weer een hap van haar broodje eiersalade en keek op haar telefoon. ‘Ik moet gaan,’ sprak ze luid en duidelijk uit. Ze nam snel een slok van de smoothie, pakte haar tas en vluchtte weg, de lounge uit. Jorge had geen tijd gehad om iets te zeggen. Ik bedacht me daarom ook geen moment en ging achter haar aan. Op haar hoge hakken liep Ilse vluchtig naar de parkeerplaats. En de reden waarom werd al snel duidelijk. Aan de andere kant kwam een man met donkere vlekken in zijn gezicht, een warrige baard en donker haar aangerend. Het was de ex van Ilse. Verschrikt keek ze om toen ze haar vastgreep. ‘Nou heb ik je.’ Ilse spartelde en riep haar longen uit haar lijf. Jorge keek over het plein heen en rende achter hen aan. Ilse spande haar spieren aan, in de hoop dat dat haar zou verstijven en minder soepel zou zijn daardoor. Jays had moeite om haar mee te sleuren. Ik rende nu op topsnelheid. Nog een paar seconden en ik zou bij Ilse zijn en Jays in zijn kraag vatten. Maar zover kwam het niet. De ex van Ilse had haar over de weg heen gesleept en naderende auto’s moesten plotseling remmen. Waardoor er een kettingbotsing ontstond. Mensen kwamen gillend hun auto uit en ik raakte het overzicht kwijt en daarbij ook Ilse.

Verder lezen? Kijk dan op: Chokotoff

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s