Deel 1: Sprekersstoel

Het is een warme lentedag in april. Een beetje cliché om dit verhaal zo te beginnen, maar het is echt waar. Ik stapte mijn auto in. Vandaag ging ik naar een spreker toe. Ik wist eigenlijk niet wat ik ervan moest verwachten, maar met goede moed ging ik op weg. De gordel ging het slotje in, de auto startte en het gleed de oprit af. Netjes keek ik om me heen. Een CD dat op het dashboard lag trok mijn aandacht iets te lang. Ik begon met de auto heen en weer te schudden toen ik niks meer kon zien. Het licht van de zon kaatste op het cd’tje dat mijn ogen verblindden.
Een kwartiertje later kwam ik in de buurt van Arnhem. Ik stuurde mijn auto de afrit op en volgde het navigatiesysteem. De straten werden smaller en smaller. Terwijl de huizen steeds groter werden. Op een gegeven moment stopte de auto als vanzelf. De lichten dimde. Het enige licht kwam van een lantaarnpaal dat een paar meter bij mij vandaan stond. Ik stapte de auto uit, gooide de deur dicht en drukte op een knopje om de boel te vergrendelen. Een andere auto passeerde de mijne en parkeerde hem een eindje verder weg. Aan de zijkant van een gebouw zat een witte deur waar een lichtje boven hing. Iemand stond buiten, strak in een pak. De man keek me aan.
Ik liep kaarsrecht naar hem toe. ‘Goedenavond.’, zei de stem vriendelijk. Ik beantwoorde zijn goedenavond met een knik en wou doorlopen, maar Marco hield me tegen. Ik wist dat hij Marco heette, want dat stond op zijn naamplaatje. ‘Mag ik uw entreebewijs zijn?’, vroeg Marco weer zeer vriendelijk. Ik voelde in mijn binnenzak. Het kaartje lag nog op de keukentafel. In plaats van naar huis te gaan, om het kaartje op te halen, haalde ik mijn portemonnee uit mijn zak en liet mijn identiteitsbewijs zien. ‘Ik ben MC Kleuver. Lijkt me niet nodig dat ik een kaartje bij me heb.’ Wat zou er nou gebeuren? Ik was bang dat hij me alsnog zou weigeren. Marco deed dat echter niet. ‘U heeft gelijk. Veel plezier vanavond en goed opletten hé!’
001_RBIAdam-image-ZVS13597I01
Mijn jas hing ik op aan een kapstok en ging een knusse zaal binnen. Ik herkende een aantal andere bekenden. Spontaan kwamen ze naar me toe. Een koekoeksklok haalde de half negen in huis. Dat was het moment dat iedereen ging zitten op een oude schoolstoel en het doodstil werd in de zaal. Een vrouw van rond de 25 jaar met blonde haren en bruine ogen kwam schuifelend het zaaltje in. Ze had een sjaal om en in haar vingers zaten hechtingen. Met gebogen hoofd liep ze naar de stoel tegenover mij toe. Marco ging achter haar tegen de muur staan.
De vrouw hapte een paar keer op haar wangen. Was ze bang? Aarzelend begon ze te vertellen. ‘Goe-goedenavond.’, klonk haar stem zacht. Net de heerlijke lentebries die door deze mooie lenteavond woei. Ze keek op en keek rechtstreeks in mijn bruine kijkers. Een lachje tintelt het gevoel in mijn buik. ‘Ach-acht jaar geleden, toen ik 17 was, was er een jongen die mijn leven kapot heeft gemaakt.’ Je kon een spelt horen vallen, zo stil was het in de zaal. Ik keek om me heen om te kijken naar de reactie van de anderen, maar ik denk dat ze zo stil waren omdat de jonge vrouw niet al te luid praatte. ‘De jongen dacht het leuk te vinden om een spelletje met mij te spelen. Ik houd wel van spelletjes.’, zei met een glimlach. ‘Maar toen ging het mis.’ Haar blauwe ogen stonden vlijmscherp in haar oogkassen. ‘Hij greep me beet bij mijn blouseje en zei dat hij me kapot zou maken. Bang keek ik hem aan. Ik probeerde mijn toenmalige vriend van me af te duwen, maar dat lukte niet. Hij was te sterk. Mijn blouse had hij al van mijn lijf gescheurd en bungelde nu half om mijn lichaam heen.’ Ze nam een slokje water dat naast haar op een tafeltje stond en stond toen op.
‘Hij had een mes in zijn gulp gestopt en bewerkte daarmee mijn buik.’ Ze hees haar shirt op. Dit was werkelijk het engste wat ik ooit heb gezien, bedacht ik me bij mijn eigen. Ze ging verder. ‘Het bloed spatte alle kanten op en ik gilde het uit van de pijn. Hij lachte me gewoon vierkant uit door mijn broek open te maken.’ Je kon zien dat ze het eng vond om het te herbeleven. Haar ogen, de stand van haar voeten, haar gebogen hoofd, alles stond in staat om in huilen uit te barsten. ‘Mijn vader hoorde het geschreeuw en kwam luid stampend mijn kamer in. Hij-hij sch-schrok zich werkelijk een ongeluk. Maar het is door hem dat ik hier voor jullie sta. Hij pakte mijn vriend beet en gooide hem met één beweging door het raam.’
De vrouw nam een kleine pauze met vertellen en dronk een slok water. ‘Een jaar later zat mijn vader vast in de gevangenis, op verdenking van moordslag. Terwijl er voor de daden van mijn ex-vriend geen bewijzen voor gevonden konden worden. Hoewel mijn T-shirt helemaal onder het bloed lag.’
Dit was het moment, moet hij gedacht hebben. De deur zwiepte open en daar stond hij, de ex van Ilse, de vrouw die op dit moment in shocktoestand verkeerde. ‘Hé meissie!’
Advertenties

One thought on “Deel 1: Sprekersstoel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s