Writing: Het ruime sop

Mijn moeder deed dat wat ze deed. Dat ding met de lap in de gootsteen. Ze liet het water lopen en ging met een lap door het sop. Een aantal keren haalde ze het ding erdoorheen. Ze begon te zingen op het moment dat ik binnenkwam. ‘Ik wil een kus, geef me een kus. Ik wil nu een kus van jou!’ Ze zong verder terwijl de pannen het ruime sop kozen. ‘Hier het sop, daar het sop, overal wil ik sop.’ Ondertussen was de gootsteen volgelopen en kletste het water op de grond. ‘Mam, het water komt uit de gootsteen zetten.’ ‘Hé, wat?!’, riep ze. Haar oordoppen zaten bijna vast in het buisjes. Ik kon schreeuwen wat ik wilde, maar ze hoorde me maar niet. Op een gegeven moment sloeg ik met twee pannen tegen elkaar en toen was het stil. Doodstil. Josef mag weten wat er toen gebeurde.

En Josef wist wat er gebeurde hoor. Even later kwam hij de kamer binnen met gepakte koffers. Koffers die tot de nok toe gevuld waren met ondergoed en zakken Haribo. ‘Daam.’, zei hij. Hij zei: ‘Daam, kom!’ Ik liep met hem de kamer uit. Daam wist al wat Josef ging zeggen, maar leunde toch ongemakkelijk tegen het kozijn aan. ‘Daam, we gaan volgende week vrijdag ontsnappen. Ik heb mijn koffers al gepakt. Onze verdwijning is gepland. We moeten er echt vandoor. Het kan zo niet meer anders.’ Ondertussen liepen er al straaltjes water onder de dichte deur door.

Mama spuugde in het water dat door de kamer stroomde. Het begon nu echt op mijn zenuwen te werken. Ik kwam samen met mijn kamer de woonkamer binnen en zagen het hoopje dat mijn moeder was op de vloer, midden in haar eigen braaksel. Het was echt smerig om te zien. Ik voelde me even net zo smerig en keek naar mijn vader. Die keek niet op. Hij keek alleen naar hoe zijn vrouw daar op de grond zat. Een traan biggelde van zijn wangen af. Ik kon niks doen, dus ik besloot maar om de kamer te verlaten. Ze helemaal alleen achter te laten.

Een uurtje later kwam ik weer binnen in de woonkamer. Mama zat met haar natte kleren tegen mijn vader aan. Ze leunden tegen de bank en zachtjes zeiden ze iets. ‘Daar gaan we weer, weer nieuwe leugens makende.’ Dat zei ze tegen mij. Ik ging op mijn billen in het water zitten en voelde mijn broek nat worden. ‘Wat bedoel je mama?’ zei ik iets luider dan de bedoeling was. Haar ogen werden groot, terwijl mijn vader maar in zichzelf zat te hummen. Een paar uur geleden was hij nog een sterke man geweest. Ik snapte niet wat er nu gebeurde. De lippen van mijn moeder bewogen zachtjes. ‘Wat zei je mama?’ Ik kon haar niet verstaan. Daarom vroeg ik het nog een keer. ‘Wat zei je?’ ‘Misbaksel.’ Kreeg ik alleen als antwoord terug. Ik sloeg met mijn hoofd achterover.

Bam. Bam. Bam. Drie keer sloeg ik mijn koppie achterover op de leuning van de rode bank. Die bank werd eigenlijk nog roder door het bloed dat uit mij kwam. ‘Niet doen lieverd.’, zei mijn vader zachtjes. Hij hees zijn volle gewicht in de lucht en stond op. Hij boog zich over mij heen en drukte een kus op mijn voorhoofd. ‘What did I wrong?’, vroeg ik. ‘Niks. Helemaal niks.’ Was zijn o zo korte antwoord. ‘Ik moet nu gaan. Ik zie je dat weekend in Duluth.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s