Writing: Examen

De enige manier waarop John zijn examen kon halen, was door af te kijken. Hij boog zijn hoofd voorzichtig om het hoekje van de afbakening. Zijn ogen konden net lezen wat er bij zijn buurvrouw op het scherm stond. Hij zuchtte en keek weer op zijn eigen beeldscherm. Hij typte wat in. Het eerste wat er in hem opkwam. Dat was niet bepaald veel, want even later keek hij weer over de rand van het beeldscherm. ‘Uhum.’ klonk er voor hem. John had zo graag willen kijken, dat hij van zijn stoel was opgestaan en onvoorzichtig over de rand van het schot keek. Hij schrok zo hard dat de veren uit zijn stoel klapte en John voorover viel. Tegen het schot aan, dat omver viel en Laura tegen haar neus stootte. Een blauw scherm verscheen en de computer startte zichzelf opnieuw op. Zonder dat haar werk was opgeslagen. De patrouilleanten van het examen kwamen zijn kant op gelopen met opgeheven neuzen. ‘Wat heeft dit te betekenen John?’ ‘Ik weet het niet meneer.’ ‘Je weet het niet? Nou, ik denk dat ik het wel weet. Geen examen meer voor jou.’

Margaret, die aan de andere kant van mijn tafeltje zat. Keek me vies aan en spuugde eerst op de grond en daarna in mijn gezicht. Verbluft bleef John even staan. Hij had niet verwacht dat zijn examen zo zou verlopen. Ze spuugde nog een keer een dikke flats in mijn gezicht. Het begon me nou echt op mijn zenuwen te werken hoor. John keek haar aan. Recht in haar donkerbruine ogen. Ze bekeek mij van top tot teen en ging toen weer aan haar tafeltje zitten. Eén van de patrouilleanten kwam naast haar staan. Waarschijnlijk ook om haar examen in te leveren. John ging weer zitten en luisterde naar meneer Batsburg. Eigenlijk heeft hij zijn examen nog steeds niet ingeleverd.

Het meisje dat in mijn gezicht had gespuugd, lachte. Ze had verder mogen gaan met haar examen. Terwijl ik nog steeds aan mijn tafeltje zat te wachten. Waarschijnlijk werd ik eruit gestuurd en moest ik dit jaar over doen. Of nog erger, ik werd van school afgestuurd. Margaret lachte nog steeds en sprak een zin hardop uit. ‘Ze vond een diamanten armband in the achterbak.’ Enkele klasgenoten keken haar aan. ‘Dat staat in de tekst hoor. Bladzijde achttien.’ zei ze verontwaardigd toen ze om haar heen keek. ‘Margaret, stilte!’ John keek nog steeds naar zijn lege tafeltje. Hij had het perkament waar hij zijn examen op had gemaakt teruggekregen. Een dikke, vette één stond er met rode pen bovengekrabbeld.

Die avond zat John aan de bar. Voor deze ene keer vond Margaret hem nuchter. ‘Hoi John.’ zei ze schuifelend over de grond. ‘Hoi.’ zei hij treurig terug. ‘Wat moet je hier?’ vroeg hij. ‘Ik kwam mijn excuses aanbieden voor vanmiddag. Ik had je niet mogen bespugen.’ ‘Hmm. Erg lekker was het niet nee.’ zei hij kortaf, stond op van de kruk en liep weg. ‘John, wacht!’ zei ze luider. ‘Wacht nou.’ zei ze nog iets luider en ze liep achter hem aan. John draaide zich om en zag dat Margaret heel dicht bij hem stond. Zij pakte zijn hoofd vast bij zijn oren en drukte haar roze lippen op die van hem. Ze zoenden en leunden tegen de bar aan.

John en Margaret samen zaten aan de bar. Te genieten van een wodka, tequilla en nog zoveel meer. John wees naar de muur. ‘Zie je dat daar?’ Margaret schudde haar hoofd. Ze zag niks. Zijn hoofd schommelde zachtjes wat heen en weer. ‘Wat zie je dan?’ vroeg Margaret opdringerig. ‘Dat daar. Die vlek. Zie je hem nu?’ Margaret keek en tuurde naar de muur, maar ze zag nog steeds niks. John’s hoofd schommelde nog steeds zachtjes heen en weer. ‘Kom John.’ zei Margaret. ‘Ik neem je mee naar huis. Volgens mij ben je stomdronken.’ Ze ondersteunde John en liep met hem het café uit.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s