Column: Dominique

Ze kijkt me aan met haar blauwe ogen. Die mooie blauwe ogen. De webcam ruist een beetje. Haar ogen kijken vertrouwd mijn bruine kijkers binnen. Wat ben je mooi, zeg ik. Dominique bloost een beetje. Ze maakt met haar handen de vorm van een hartje. Wat zou ik graag bij haar zijn. Helaas woont ze in het verre Verenigde Staten. Ze glimlacht zo hard, dat het haar heldere, witte tanden ontbloot.

‘Rot, wit, blaauw.’ ‘De koning en zijn vrouw.’ Zeg ik als ze de Nederlandse kleuren wil opnoemen. Wat mis ik haar zeg. Die mooie blonde Dominique. Wat zou ik haar graag een keer willen vasthouden. Een kus geven op haar roze lippen. Ze zwaait naar me als het in Nederland licht wordt. Bij haar wordt het nu donker. Slaapie-slaapie tijd.

Ik doe mijn laptop uit. Even staat ik nog naar het beeldschap dat oranje oplicht. Wat een meid. Maar hoe lang kende ik haar nu? Een week misschien. Nee, nog niet eens. Maar waarom voel ik dit nu dan? Het blijft ook echt een raadsel hé. Het is stil in de kamer. Ik denk alleen maar na. Ik weet eigenlijk niet wat ik nu wil. Dit voelt zo echt en goed. Maar kan dat al zo snel? Ik heb haar nog niet eens gezien. Ach, zeg ik tegen mezelf. Niemand die er last van heeft. So what?!

 

Read the English version here.

Advertenties

13 thoughts on “Column: Dominique

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s