Column: Kladblok

Ik moest op medicijn controle komen bij mijn psychiater in Doorwerth. Zodoende neem ik vanuit Dieren de treinen ga vanuit Arnhem verder met lijn 51 naar de plaats van bestemming. Ik had mijn kladblok meegenomen en wat zwarte fijnschrijvers. In de trein begon ik te schrijven, met het doel om er een liedje van te maken. Mijn droom is altijd al geweest om liedjes voor anderen te schrijven of om een entertainduo te zijn met iemand anders.

Ik moest denken aan de doos van Pandora, wat zou daar allemaal uitkomen? Stormen, vulkanen, spinnen en spoken. Ze kwamen allemaal terug in het liedje wat ik had geschreven. Ondertussen stapte ik uit en liep door de bouwput naar het busstation, daar wachtte ik met mijn kladblok in mijn handen een minuutje of tien en stapte de bus in. Blieb blieb, ik had me ingecheckt. En ging op een stoel zitten achter het glas. Ik keek weer naar mijn kladblok en bedacht me dat er wel wat meer vrolijkheid in mocht. Ik bedacht me wat ik vaak spontaan zing: ‘En we dansen de sambaa.’ Hmm ik kon wel iets met de samba doen, laten we daar dan ook meteen het refrein van maken. Lekker makkelijk en vrolijk.

Ik was zo enthousiast geworden dat ik me spullen vergat bij het opstaan en weer terug moest lopen. Een mooie lange blonde meid met diepe blauwe ogen en rond de 18 jaar kwam me lachend tegemoet gelopen. Ik lachte terug en pakte m’n kladblok en mijn tas. Als laatste stapte ik de bus uit en wachtte even op een bankje, voordat ik me ging melden bij de receptie. Ik sloeg een nieuwe pagina om en begon verder met het uitwerken van het liedje met woorden als oceanen, vriendinnetje, indianen en vuur. Na de pagina helemaal vol te hebben geschreven, moest ik naar de volgende toe. Ik sloeg de pagina om van mijn blauwe kladblok en zag een 06-nummer staan. Het nummer was versierd met een roze lippenstift kus. Zo nieuwsgierig als dat ik ben sloeg ik het nummer op, op mijn telefoon en WhatsAppte het meisje. Ze was lang en blond met roze lippenstift op de foto. Haar krullen waren bijna goud in de zon en ze lachte. Ze had een foto van haarzelf gestuurd, ik stuurde er ook één van mezelf. Het bleef even stil en ze zei terug: ‘Je bent knap.’ Wat een kladblok niet kan doen!

 

Advertenties

One thought on “Column: Kladblok

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s